Fauve

Sommige fotoshoots voelen niet als werk.

Ze voelen als binnenstappen in een nieuw hoofdstuk van iemands leven.

Zo ook deze. Ik stapte een prachtig licht huis binnen.

Zacht daglicht viel door de shutters naar binnen en verspreidde zich over het grote bed met fris wit beddengoed.

Boven het hoofdbord hing een plank met ingelijste foto’s van papa en mama samen in het hoge gras..

hun verhaal begon daar. En nu lag daar hun nieuwste hoofdstuk. 

​

Op het bed lag baby Fauve heerlijk op een beige dekentje. Grote broer Lenn kwam nieuwsgierig dichterbij.

Hij leunde iets naar voren en keek geconcentreerd naar dat kleine gezichtje.

Geen gemaakte lach, geen geforceerd moment. Gewoon puur en echt. Ik hou daarvan!

​

Daarna schoven papa en mama erbij op het bed. Gewoon zoals ze zijn.

Mama in zachte tinten, prachtig kant dat het licht zo mooi vangt. Papa in warme aardekleuren.

Alles klopte zonder dat het bedacht voelde. Ze pakten een boekje erbij en begonnen voor te lezen.

En dat is precies hoe het gaat in het echte leven. Voorlezen terwijl er een baby tussendoor beweegt.

Een peuter die even afdwaalt en dan weer terugkijkt. Niemand die perfect stilzit. En dat hoeft ook niet.

​

Op een gegeven moment wilde Fauve graag een flesje en Lenn besloot dat hij wel even kon helpen.

Met een brede lach hield hij hem boven het hoofdje van zijn zusje. Zooo lief! 

​

Tussen al die kleine scènes door let ik altijd op de details. Het mini handje dat mama’s vinger vastpakt.

De zachte babyhaartjes in papa’s grote handen. De manier waarop mama haar hoofd iets buigt als ze naar haar baby kijkt. Dat soort dingen lijken nu misschien klein, maar later worden ze alles.

Want over een paar jaar weet je niet meer precies hoe dat handje voelde. Hoe klein dat hoofdje was.

Hoe groot de handen van papa leken in vergelijking.

​

Later knuffelde mama met Fauve heerlijk samen bij het raam.

Het licht viel prachtig naar binnen, zacht en warm. Ze stond daar gewoon liefdevol te wiegen.

Zo’n moment dat niemand regisseert. Dat niet gemaakt is.

Gewoon een moeder met haar pasgeboren kindje, even stil.

​

Wat ik zo mooi vind aan dit soort shoots, is dat niets geforceerd hoeft te worden.

We volgen het ritme van de baby. We laten een peuter peuter zijn. We nemen de tijd.

Er mag gevoed worden, geknuffeld worden, gelachen worden. Er mag ook even chaos zijn.

Want juist die kleine rommelige momenten maken het echt. Dit is geen studio met flitsers en strakke poses.

Dit is jullie huis. Jullie bed. Jullie ochtend.

Jullie nieuwe begin als gezin van vier.

​

En als ik dan later door de beelden heen scroll, zie ik geen perfecte plaatjes. Ik zie herinneringen.

Een fase die voorbij zal vliegen. Een grote broer die nu nog klein genoeg is om bij papa op schoot te kruipen.

Een baby die nu nog in één hand past. Twee ouders die elkaar even aankijken en weten: dit is het.