Help, mijn kind wil écht niet op de foto!

Je herkent het vast wel. Je hebt net met zorg een leuke outfit uitgekozen, haren netjes gekamd, misschien zelfs al tegen iedereen gezegd: “We hebben straks een leuke fotoshoot!” En dan… op het moment suprême? Gekruiste armen, een boos hoofd en een duidelijke: “Ik wil niet op de foto.” Tja. Daar sta je dan, met je goede voorbereiding.

En weet je? Je bent zó niet de enige.

Echt waar. Ik hoor dit bijna bij elke shoot terug: “Normaal doet hij dit nooit hoor…” of “Ze is altijd zo vrolijk, behalve nu natuurlijk.”

En precies dát maakt het zo menselijk. Kinderen laten zich nu eenmaal niet plannen of regisseren zoals een agenda-afspraak.

Wat veel ouders vergeten, is dat een fotoshoot voor een kind best spannend kan zijn. Er staat ineens iemand met een grote camera, papa en mama gedragen zich anders dan normaal en er wordt ineens “verwacht” dat je leuk doet.

Zelfs de meest extraverte peuter kan daar spontaan van blokkeren.

Soms wil een kind ook gewoon… geen vreemde aandacht. Of is het moe. Of hongerig.

Of gewoon in zo’n bui dat zelfs je favoriete ijsje niet helpt. En eerlijk? Dat mág.

Dat maakt je kind geen ‘moeilijk kind’. Dat maakt je kind een mensje met gevoelens.

Wat ik in zo’n moment altijd als eerste doe, is druk eraf halen.

Geen “kom nou even lachen”, geen “doe even lief voor de foto”, geen zuchtende ouders naast me. We stoppen. We spelen. We kletsen. Soms pakken we even een knuffel, gaan we samen blaadjes zoeken of gewoon even rustig op schoot zitten.

En wat er dan bijna altijd gebeurt? Precies dáár, in dat kleine ongedwongen moment, ontstaat ineens wél die blik. Dat halve lachje. Dat stukje ontspanning.

Niet omdat het moest… maar omdat het mocht.

Ouders voelen zich in zulke situaties vaak schuldig. Alsof zij het ‘verpest hebben’.

Maar geloof me: dat is echt nergens voor nodig. Een kind dat even niet wil, zegt niets over jou als ouder. Het zegt alleen: mijn lijfje en hoofdje staan nu even ergens anders.

Wat trouwens ook superbelangrijk is: verwachtingen. Als je vooraf denkt “alles moet soepel, iedereen moet lachen en de perfecte foto moet er komen”…

dan voel je de spanning vaak al in de auto. Kinderen zijn mega gevoelig voor die energie. Ze voelen haarfijn aan wanneer papa of mama ‘iets’ van ze nodig heeft.

Daarom zeg ik altijd: zie een shoot niet als een prestatieding, maar als een moment samen. Zonder moeten. Zonder vaste uitkomst. Gewoon zijn. En precies dán ontstaan de mooiste foto’s. Niet door perfect gedrag, maar door echte connectie.

En ja... ik heb het eerder gehad hoor.

Kinderen die de eerste twintig minuten geen seconde naar me kijken. Die alleen maar weg willen rennen. Die op de grond gaan zitten met hun jas nog aan. En weet je? Dat zijn vaak juist de shoots waar ouders achteraf zeggen: “Dit voelde zó fijn ontspannen.”

Soms is de sleutel gewoon… tijd.

Even niet haasten. Even geen druk.

Even laten gebeuren wat er gebeurt. En soms zegt een kind na tien minuten ineens zelf: “Mag ik nu bij mama?” of “Wil je een foto maken van mij?”

Dát zijn goudmomenten.

Wat ouders vaak niet zien, is dat ik niet alleen foto’s maak. Ik kijk, voel, stem af.

Op het tempo van het gezin. Op de energie van het kind. Op wat er nodig is op dat moment. En geloof me: ik heb er echt vertrouwen in dat het altijd goedkomt.. op zijn eigen manier.

Dus: wil jouw kind echt niet op de foto? Dan is dat geen ramp. Geen mislukking.

Geen teken dat het niet gaat lukken. Het betekent simpelweg dat er eerst even ruimte nodig is. En die ruimte… die geeft vaak juist de mooiste beelden.

En heel eerlijk? De foto’s waarop niet alles ‘perfect’ was… zijn later vaak juist de foto’s waar je het hardst om moet lachen. Omdat ze zó echt zijn. Zó puur. Zó jullie.